Kinderen met separatieangst, ook wel verlatingsangst, zijn extreem bang om gescheiden te worden van degene aan wie ze gehecht zijn. Vaak zijn dit hun ouders of verzorgers. Wanneer kinderen gescheiden zijn ervaren ze vaak heimwee en maken ze zich enorme zorgen over de veiligheid en gezondheid van hun ouders of zichzelf. Separatieangst bij kinderen tussen de 8 en 18 maanden is een normale stap in de emotionele ontwikkeling. Er is pas sprake van een separatieangststoornis wanneer het gedrag niet meer bij de leeftijd past. 

Iemand met sociale angst heeft een heftige, aanhoudende angst voor en vermijding van sociale situaties. Kinderen met deze stoornis hebben een blijvende angst om iets fout te doen of kritiek te krijgen in sociale situaties, in het bijzonder met leeftijdgenoten. Kinderen met een sociale angststoornis vermijden daarom sociale situaties, wat voor schoolweigering kan zorgen. 

Kinderen met een specifieke fobie hebben een heftige angst voor een specifieke situatie, gebeurtenis, voorwerp of dier. Bijvoorbeeld een angst voor spinnen, honden, hoogtes, de tandarts of bloedprikken. Zelfs al denken aan datgene waar iemand met een specifieke fobie bang voor is zorgt voor angstige gevoelens. Vaak weet iemand wel dat de angst niet nodig is, maar krijgen ze deze toch niet onder controle. 

Kinderen met een gegeneraliseerde angststoornis zijn overmatig angstig en bezorgd over dagelijkse onderwerpen. Zonder dat er een directe aanleiding is, piekeren ze veel over dingen die zouden kunnen gebeuren. Ze maken zich bijvoorbeeld zorgen over wat er in de wereld gebeurt, geld, gezondheid van zichzelf en van dierbaren, school of werkprestaties, vrienden of een mogelijke echtscheiding van hun ouders.  

Kinderen en jongeren met een paniekstoornis hebben regelmatig paniekaanvallen zonder dat hier een duidelijke oorzaak voor is. Deze aanvallen komen onverwacht. Een paniekaanval bestaat uit bijvoorbeeld een verhoogde hartslag, transpiratie, duizeligheid, flauwvallen en misselijkheid. Vaak zijn deze paniekaanvallen zo vervelend dat er ook een angst ontstaan voor het krijgen van een paniekaanval. Dit kan ervoor zorgen dat je drukke situaties waaruit je niet gemakkelijk weg kan gaat vermijden. Je durft dan bijvoorbeeld niet meer met het openbaar vervoer, boodschappen te doen of naar een druk plein. Sommige mensen durven zelfs helemaal niet meer naar buiten. Dit wordt ook wel agorafobie (pleinvrees) genoemd.

Selectief mutisme is een vorm van hardnekkige spreekangst waarbij iemand in sommige situaties niet kan praten. In vertrouwde omgevingen zoals thuis of met bepaalde mensen lukt spreken gewoon, maar met andere mensen, op school/werk of buitenshuis gaat spreken helemaal niet. Mensen met selectief mutisme willen wel praten, maar de spanning loopt zo hoog op dat ze blokkeren of bevriezen. Dit kan zowel voor de persoon als voor de omgeving erg lastig zijn. Het komt meer voor bij jonge kinderen, maar ook adolescenten en volwassenen kunnen ermee te maken krijgen. Soms gaat het vanzelf over, maar vaak is specifieke kennis en interventie nodig om mensen met selectief mutisme en hun omgeving te helpen.

De advieslijn kan je bellen met al je vragen rondom angst en stress bij kinderen. We denken op deze manier graag met je mee.

Normale angsten zijn angsten die horen bij de ontwikkeling en meestal vanzelf weer overgaan. Als angst of stress je in het dagelijks leven in de weg zitten, bijvoorbeeld als je niet meer goed slaapt, werkt, of sociale contacten vermijdt dan is het belangrijk om hulp te zoeken. Begin bijvoorbeeld bij de huisarts. 

Nee. Het KAS is een kenniscentrum en geen behandelinstelling. Wij bieden zelf geen behandeling aan. Wel werken we nauw samen met erkende behandelinstellingen en onderzoekers. Via hen bieden we soms toegang tot trainingen en interventies.